Змаганьне, заснаванае на праве. Праўда, абгрунтаваная фактамі.
Сёньня я падаў іск у фэдэральны суд ЗША супраць фінансавай кампаніі Wise.
Прычына простая і, на жаль, знаёмая многім беларусам: мне заблякавалі банкаўскі рахунак пасьля таго, як я спрабаваў перавесьці грошы ў Асацыяцыю палітвязьняў Беларусі.
Летась я адкрыў рахунак у Wise. Спачатку — каб атрымаць гуманітарную дапамогу як былы палітвязень. Пазьней — каб самому дапамагаць тым, каго вызвалілі пасьля мяне.
TelegramКолькі ж цяпер напісалі небыліцаў пра “амэрыканку”. Чытаеш — і часам ня верыш, што гаворка пра тое самае месца, у якім ты сам правёў бяз малага два гады, а нібы танны трыллер табе спрабуюць прадаць пад выглядам сьведчаньняў сядзельцаў!
Кручкі ў столі “мяккага пакоя”, падвешваньні “тры разы на дзень”, лёзунгі на сьценах — усё нібыта з квест-руму. Наступным, напэўна, будзе “расстрэльны пакой” за жалезнымі дзьвярыма, у які Павук (адзін шырокавядомы ў вузкіх колах канваір, які любіць наморднік насіць) заводзіць на экзекуцыю. Легенда старая, баяністая, яе любяць старажылы навічкам распавядаць, каб напужаць мацней — але, глядзіш, зноў пойдзе ў абарот.
TelegramАпошнія гады я вяду па сутнасьці вайну ў федэральных судах ЗША за аднаўленьне сваёй адвакацкай ліцэнзіі, якая пачалася са, здавалася б, простага пытаньня: ці можа штат караць адваката за фэдэральную практыку, а федэральныя ворганы — аўтаматычна гэта прымаць без уласнай праверкі?
Гэтае пытаньне крыху не ўвачавіднае для беларускіх чытачоў, але закон ЗША кажа выразна: так рабіць нельга. Але штатам, як любым бюракратычным інстытутам, хочацца больш улады, і таму яны часам спрабуюць рабіць тое, што ім забаронена.
Менавіта гэтае жаданьне атрымаць больш улады адміністратыўнымі ворганамі, што назіраюць за адвакатурай у Каларада, прывяло да таго, што я страціў права працаваць у федэральных ворганах — ня толькі ў імміграцыйных судах, але і ў федэральным акружным судзе ў Каларада.
Continue reading this entry » TelegramЛевыя, якія месяцамі крычаць пра “генацыд” у Газе, раптам страцілі голас, калі ў Іране рэжым расстрэльвае, вешае і забівае тысячы ўласных грамадзянаў. Ні маршаў, ні намётаў, ні сьлёз у Instagram — цішыня, як у старажытным персідзкім зіккураце.
Асаблівы цынізм — спрабаваць абвінавачваць у іранскіх забойствах Ізраіль і ЗША. Маўляў, гэта яны “справакавалі”, “дапусьцілі”, “ня так адрэагавалі”. Клясыка: кат забівае, але вінаваты той, хто яго асудзіў.
Пытаньне простае: што, кармушка прапластэлінскіх пратэстаў зачыняецца? Ці мараль працуе толькі там, дзе зручна, модна і аплочваецца грантамі з фондаў аятоллаў?
Салідарнасьць з ахвярамі — гэта не пра сэлфі і хэштэгі. Гэта пра пасьлядоўнасьць. А яе ў некаторых, як бачым, хранічны дэфіцыт.
TelegramКаб не губляць час на імітацыю дыскусіі, зафіксую простыя і канкрэтныя пытаньні. Не “хэйт”, не “раскол”, не “праца на ворага”. Звычайная фінансавая і грамадзкая гігіена.
TelegramПост Андрэя Стрыжака, у якім ён адкрыта заяўляе, што зьбіраецца і надалей рабіць усё “як і раней” і “як усе”, прымусіў мяне адкласьці больш карысныя справы і, нарэшце, цалкам прагледзець архіў, які я зьбіраў яшчэ ў 2020–2021 гадах: скрыншоты фандрайзінгавых старонак, камэнтары арганізатараў, статыстыку збораў, афіцыйныя тлумачэньні Facebook, справаздачы, пасты і публічныя адказы на нязручныя пытаньні. Гэта быў пэрыяд, калі BYSOL, BY_Help і падобныя ініцыятывы толькі заходзілі на рынак “беларускай салідарнасьці”.
Я сьвядома не выстаўляю крымінальных абвінавачаньняў. Але рабіць выгляд, што нічога не было, — значыць удзельнічаць у падмане.
TelegramУ мяне для Лукашэнкі ёсьць значна больш здаровы і эфэктыўны спосаб пахуданьня: камэра «амэрыканкі» і камэра-адзіночка Магілёўскай турмы № 4. Асабліва з магілёўскай “дыетай”, дзе начальства — палкоўнікі Сухараў і Елісеенка — таўсьцеюць на вачах, а вязьні сыстэмна худнеюць.
Дарэчы, камэра па Лукашэнку і ягоных бандытах плача ўжо як мінімум з 1995 году — з таго моманту, калі ён увёў войскі ў парлямэнт.
Як думаеце, возьме?
Навеяна “Нашай Нівай”.
TelegramЧас ад часу мне задаюць пытаньне: што ў цябе з адвакатскай ліцэнзіяй і што ўвогуле адбылося? Таму хачу коратка і спакойна гэта патлумачыць.
Я зьяўляюся адвакатам, ліцэнзаваным у штаце Ню-Ёрк. Гэтая ліцэнзія існуе, але цяпер прыпыненая ў сувязі з фэдэральнымі наступствамі, пра якія гаворка ніжэй. Я ніколі не быў ліцэнзаваны ў штаце Каларада і не займаўся каларадзкай юрыдычнай практыкай.
Падчас жыцьця ў Каларада я працаваў выключна ў сфэры фэдэральнага права, пераважна ў іміграцыйных справах. Такая дзейнасьць дазволеная фэдэральным заканадаўствам і рэгулюецца фэдэральнымі ворганамі. Яна не патрабуе ліцэнзіі кожнага штату, у якім адвакат фізычна знаходзіцца.
У 2018 годзе каларадзкія дысцыплінарныя ворганы пачалі трактаваць сваю юрысдыкцыю значна шырэй і распаўсюдзілі яе на адвакатаў, якія працуюць у штаце, але не ліцэнзуюцца ім і не займаюцца штатнай практыкай. Паступова сфармавалася практыка, якая пазьней пачала выкарыстоўвацца і ў іншых справах.
Мая справа ўзьнікла ў гэтым кантэксьце.
Яна пачалася са скаргі кліенткі. У ходзе разьбіральніцтва сутнасныя прэтэнзіі да маёй працы былі зьнятыя: незалежны экспэрт — прафесар права — пацьвердзіла, што мой мэтад дзеяньняў быў законным і прафэсійна дапушчальным.
Аднак каларадзкія ворганы засяродзіліся на фармальным пытаньні парадку фінансавых разьлікаў. Я кіраваўся правіламі штата Ню-Ёрк, бо там меў ліцэнзію. Гэта было расцэнена як парушэньне правілаў Каларада. Пры гэтым выкананьне каларадзкіх правілаў прывяло б да парушэньня правілаў маёй уласнай ліцэнзіі, а фінансавы вынік для кліента ў любым выпадку быў бы аднолькавы.
На гэтай падставе ў Каларада была распачатая дысцыплінарная справа. Асоба адваката ў дадзеным выпадку не была вызначальнай — вызначальнай стала сама магчымасьць замацаваць такую практыку. Сёньня, празь сем гадоў, гэтая справа працягвае цытавацца ў іншых выпадках.
Нягледзячы на фэдэральны характар дзейнасьці і адсутнасьць штатнай юрысдыкцыі, каларадзкія ворганы вынесьлі рашэньні і пераслалі іх у фэдэральныя ворганы, а таксама ў Ню-Ёрк. Гэта прывяло да аўтаматычных фэдэральных наступстваў для маёй ліцэнзіі.
Сыстэма дысцыплінарнай адказнасьці ў ЗША пабудаваная так, што ў большасьці выпадкаў іншыя юрысдыкцыі або фэдэральныя ворганы не праводзяць самастойнага аналізу, а проста ўжываюць так званую ўзаемную (reciprocal) дысцыпліну.
Я не аспрэчваю каларадзкія рашэньні як такія і не прашу фэдэральны суд іх пераглядаць. Гэта немагчыма і не зьяўляецца маёй мэтай, бо ня мае значэньня (часовае прыпыненьне ў судах гэтага штату ніяк на мяне ня ўплывае, бо я ніколі ня меў ліцэнзіі там працаваць). Прынцыповае пытаньне ў іншым: штат ня мае права рэгуляваць фэдэральную дзейнасьць, а тым больш — перасылаць вынікі такога рэгуляваньня ў фэдэральныя ворганы з мэтаю дадатковага пакараньня.
Таму я зьвярнуўся ў Фэдэральны акруговы суд у горадзе Вашынгтоне з іскам супраць фэдэральных ворганаў і супраць штата Каларада, які перадаў ім матэрыялы справы. Я прашу суд адказаць на наступныя пытаньні:
ці мае штат увогуле права караць за дзейнасьць, якая дазволеная і рэгулюецца фэдэральным правам?
ці могуць фэдэральныя ворганы накладаць пакараньне, не праверыўшы, ці меў штат паўнамоцтвы распачынаць такую справу?
і ці можа штат пашыраць дзеяньне сваіх рашэньняў па-за межы ўласнай тэрыторыі, перасылаючы іх у фэдэральныя ўстановы?
У ЗША існуе выразны прэцэдэнт Вярхоўнага Суду — Sperry v. Florida (1963). Ён кажа простую рэч: тое, што дазволена фэдэральным законам, штат ня мае права рэгуляваць або забараняць. Калі адвакат парушае правілы фэдэральнай практыкі, ён адказвае перад фэдэральнымі ворганамі, а не перад штатам.
Менавіта гэтую справу я цяпер вяду. Калі суд схіліцца да маіх аргумантаў, то гэта ня толькі адновіць маю ліцэнзію, але ўвогуле прызнае пакараньні нядзейснымі нідзе, апроч як у судах самога штата Каларада.
Больш падрабязная інфармацыя, судовыя дакумэнты і абнаўленьні — тут:
TelegramНаконт гісторыі, што распавёў Ігар Лосік у сваім тэлеграм-канале.
Я гэтых дваіх памятаю: на ўсю “амэрыканку” стаялі жахлівыя крыкі. Гэта было ў пачатку гэтага году. І гэта было незвычайна: кагэбэшнікі сябе лічаць элітнай кастай, якая да метадаў сілавога ўзьдзеяньня не апускаецца. А тут – кожную раніцу і кожны вечар крыкі, воплі, ругань, кантралёры (т.зв. “прадольныя”) злыя як чэрці… Такое ўражаньне, што іх на дзень зводзілі ў т.зв. “мяккі пакой” (у падвальным памяшканьні камера, аббітая з усіх бакоў мяккім матэрыялам, які глушыць гукі і не дае сябе траўміраваць), а ўвечары падымалі назад у камеру.
Пад час “келішаў” да нас зайшоў чалавечак, які ведаў падрабязнасьці: сказаў, што гэтыя двое прыехалі зь “мянтоўскага” ізалятара, дзе адзін зь іх забіў чалавека, а другі нібы сьведка. Што гэбэ капае пад мянтоў, і таму іх перавялі на “амэрыканку”, і што справа вельмі сур’ёзная. А прычына крыкаў у тым, што паводзіць яны сябе ня ўмеюць (на “амэрыканцы” свае правілы, што саблюдаюцца жорстка, і ніякія “паняцьці” ці “блатаваньне” там не дапушчальнае), і што іх так ламаюць.
Вытрымалі яны гэты рэжым недзе месяц, потым усё супакоілася, хаця часьцяком здараліся абвастрэньні.
Каб так людзей жорстка трымалі на “амэрыканцы”, я раней – за амаль два гады там праведзеныя – ня тое што ня бачыў, але нават ня чуў ад іншых. Фізычныя ўзьдзеяньні там – вельмі вялікая рэдкасьць; ахоўнікі дзейнічаюць больш псіхалагічна.
Continue reading this entry » TelegramУ «амэрыканцы», славутым СІЗА КДБ, жыцьцё — гэта не табе санаторый (хаця некаторыя называюць яе «санаторыем Івана Станіслававіча», маючы на ўвазе Церцеля), але і не безнадзейная рутына: заўсёды ёсьць месца для інавацыяў. Напрыклад, толькі ў шасьці з васемнаццаці камэр ёсьць унітаз (ці хутчэй ягонае падабенства). Астатнія дванаццаць атрымліваюць у спадчыну сапраўднае беларускае ноу-хау — спэцыяльнае шматфункцыйнае пластыкавае вядро для патрэбаў. Нават з сядушкай! І калі прызвычаісься да поглядаў сукамернікаў — можаш карыстацца з камфортам. Вядро выносіцца двойчы на дзень у калідорны клозэт. Пах у камэры — бонусам.
TelegramЭкстремистское формирование “Жопа с усами” — у людзей цалкам адсутнічае пачуцьцё гумару. А можа наадварот, гэта тонкі тролінг? Як думаеце?
TelegramЯ, аказваецца, асоба, узнагароджаная ардэнамі і медалямі Рэспублікі Беларусь: адзін раз ордэнам “Тэрарыст Рэспублікі Беларусь” і двойчы медалём “Экстрэміст Рэспублікі Беларусь”.Цікава, што спасылка на рашэньне Церцеля ёсьць у “прысудзе”, але няма ў цэнтралізаваным рэестры экстрэмісцкіх арганізацыяў. Нават крыўдна — забыліся пра адзін медаль публічна абвесьціць.
Telegram
На “амэрыканцы” ўсё па-свойму. Гэта і зразумела: КГБ — гэта вам ня тая “мянтоўка”. Таму правілы паўсюдна свае: усе вязьні “сакрэтныя”, ахоўнікі і афіцэры падпісваюцца нумарамі сваіх пасьведчаньняў замест імёнаў, а калі чалавека канваіруюць, то канвойны сьвісьціць.
Сьвіст азначае, што ўсе, хто ня мае права бачыць і ведаць вязьняў у твар, павінныя разьбягацца з дарогі і хавацца, як мышы, па норах. Вязьні жартуюць, што ахоўнікаў “амэрыканкі” павінныя рыхтаваць ня меней за 5 год. Пры гэтым першыя 4 гады яны вучацца сьвісьцець, і цэлы год вывучаюць на практыцы, што такое быць сапраўдным грозным кагэбэшнікам, якога павінныя ўсе баяцца.
Continue reading this entry » Telegram