Гэтая размова была не пра асобаў і не пра мінулыя заслугі. Яна была пра непрыемную, але прынцыповую рэч: чаму за пяць гадоў пасьля 2020-га мы так і не выйшлі з тупіку.
У эфіры я наўмысна не спрачаўся пра дэталі, пляны і працэдуры. Я гаварыў пра аснову: дыялёг магчымы толькі тады, калі існуюць два палітычныя суб’екты. Калі другі бок лічыць цябе сілай — або хаця б роўным. Калі ж не — гэта не дыялёг, а размова з самім сабой у студыі.
Праблема не ў тым, што апазыцыя “дрэнная” або “няшчырая”. Праблема ў тым, што яна так і не стала палітычным суб’ектам, зь якім аўтарытарная ўлада вымушаная лічыцца. Бяз гэтага маральная рацыя, падтрымка Захаду і прыгожыя заявы не пераўтвараюцца ў палітыку.
Гэта цяжкая размова. Яна нязручная. Яна раздражняе. Але пакуль мы яе пазьбягаем, мы будзем зноў і зноў абмяркоўваць “дыялёг”, якога не існуе.
Калі дыялёг пяць гадоў не пачынаецца — магчыма, праблема не ў тым, што нас не чуюць, а ў тым, што мы так і ня сталі сілай.
Відэа — ніжэй. Раю паглядзець цалкам, а не па цытатах.
