Кейс Венесуэлы варта разглядаць не як экзотыку з Лацінскай Амэрыкі, а як люстэрка. Як непрыемнае, але дакладнае папярэджаньне для ўсіх, хто дагэтуль жыве ў ілюзіі, што ў XXI стагодзьдзі ўладу аддаюць за легітымнасьць, маральную рацыю або прыгожыя словы пра дэмакратыю.
Трамп у гэтай гісторыі робіць рэч, якая шмат каго абурае, але якая з пункту гледжаньня палітычнага рэалізму выглядае абсалютна лягічнай: ён ня ставіць на апазыцыю. Ён ставіць на эфэктыўныя эліты — на тых, хто ўжо кіруе краінай, кантралюе сілавікоў, інфраструктуру, рэсурсы і ўмее забясьпечваць парадак. Апазыцыя, нават самая маральна бездакорная, у гэтай мадэлі — лішняя. Не таму, што яна дрэнная, а таму, што яна не апэратар.
І вось тут пачынаецца самае балючае для беларускай рэальнасьці. У нас дагэтуль сур’ёзна абмяркоўваецца тэза, што “ў нас ёсьць легітымны прэзыдэнт”, і што ў нейкі момант Захад гэта прызнае ня толькі на словах, але і на практыцы — і “прывязе” гэтага прэзыдэнта ў Менск. Гэта размовы на карысьць бедных. Ніхто рацыянальна думаючы ня будзе прывозіць апазыцыю да ўлады на браневіку. Ні ў Беларусь, ні ў Венесуэлу, ні куды заўгодна яшчэ. Бо альтэрнатыва дамоўленасьці са старымі элітамі — гэта хаос.
Telegram