Вельмі цікава чытаць пра вынікі гульні. Хаця ва ўсіх удзельнікаў была магчымасьць выказацца пад час рэфлексіі ў апошні дзень (скончылі слухаць адзін аднога амаль апоўначы), рэфлексія працягваецца па-за гульнёй.
Пра вынікі гульні скажу так. Журналісты пытаюцца ў адных і тых самых людзей, і таму робіцца выснова, што “нічога не было”.
У мяне іншае адчуваньне. Ці зьявілася стратэгія? Так! Ці яна агульная? Хутчэй за ўсё, так. Ці ўсе яе прынялі? Не, і гэта нармальна.
Але галоўнае нават не ў гэтым.
Гульня дала тое, чаго ў беларускай палітыцы даўно не хапала: пераход ад размоваў пра каштоўнасьці да размоваў пра дзеяньні і адказнасьць. Частка гэтых дамоўленасьцяў непублічная — і гэта таксама нармальна. Сур’ёзная палітыка ня робіцца ў прамым эфіры. Таму вынікі, хутчэй за ўсё, будуць выглядаць не як адзін гучны дакумэнт, а як шэраг канкрэтных крокаў, якія спачатку будуць здавацца не зьвязанымі паміж сабой.
Але гэта толькі на першы погляд. Магчыма, празь некаторы час хтосьці напіша ў мэмуарах: “Вось пра гэта мы і дамаўляліся тады, на гульні ў Мацкевіча ў Татрах”.
А Ўладзіміру Мацкевічу, усім арганізатарам і (абавязкова!) фундатарам вялікі дзякуй — вы зрабілі вельмі важную і, хутчэй за ўсё, гістарычную падзею, якая ўжо зараз пачынае ўплываць на лёсы Беларусі.
Telegram