Рэзалюцыя пра часовую расейскую акупацыю патрэбная ня дзеля яшчэ аднаго моцнага слова ў палітычным слоўніку. Яна патрэбная, каб пачаць мяняць міжнародны статус рэжыму Лукашэнкі і беларускіх дэмакратычных інстытутаў.
Сёньня многія дзяржавы не прызнаюць Лукашэнку дэмакратычна абраным прэзыдэнтам. Але міжнародная інэрцыя ўсё яшчэ працуе на яго: падкантрольныя рэжыму міністэрствы, амбасады і чыноўнікі працягваюць выступаць ад імя Рэспублікі Беларусь.
Гэтая інэрцыя сама не растане. Але Рэзалюцыя запускае два паралельныя працэсы.
Першы з іх, міжнародная дэлегітымізацыя рэжыму. Краіна за краінай, парлямэнт за парлямэнтам, міжнародная арганізацыя за міжнароднай арганізацыяй павінны прыйсьці да высновы: фактычны кантроль над дзяржаўнымі будынкамі яшчэ не дае Лукашэнку права гаварыць ад імя беларускага народу і выказваць свабодную волю Рэспублікі Беларусь.
Другі працэс, паступовае прызнаньне міжнароднай легітымнасьці беларускіх дэмакратычных інстытутаў: Каардынацыйнай Рады як абранага прадстаўнічага воргану, Аб’яднанага пераходнага кабінэту як выканаўчай структуры і Офісу Святланы Ціханоўскай як палітычнага і дыпляматычнага цэнтру.
Гэта ня робіцца адным галасаваньнем. Спачатку зьяўляюцца заявы і рэзалюцыі замежных парлямэнтаў. Потым, новыя фарматы ўдзелу, прадстаўнічыя місіі, прызнаньне асобных паўнамоцтваў. Урэшце можа паўстаць пытаньне пра законнае міжнароднае прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя ведае такія працэсы.
Урад Францыі ў Вішы меў міністэрствы, паліцыю, амбасады і кантроль над значнай часткай Францыі. Маньчжоў-го мела імпэратара, урад, сьцяг і дыпляматаў. Ваенная Славаччына і гэтак званая Незалежная Дзяржава Харватыя мелі ўласныя дзяржаўныя апараты.
Але наяўнасьць палацаў, мундзіраў, пячатак і шыльдаў не зрабіла гэтыя рэжымы сапраўднымі прадстаўнікамі сваіх народаў. Яны засталіся ў гісторыі як залежныя адміністрацыі, што дзейнічалі пад вырашальным уплывам мацнейшай дзяржавы.
Такім самым можа стаць і міжнароднае ўспрыманьне Лукашэнкі: не як «прэзыдэнта Беларусі», а як кіраўніка фактычнай адміністрацыі, якая захоўвае ўладу дзякуючы Расеі і дзейнічае ў межах расейскага стратэгічнага кантролю.
Але дзеля гэтага беларусам трэба самім сфармуляваць сваю пазыцыю.
Рэзалюцыя не ліквідуе Рэспубліку Беларусь. Наадварот, яна абараняе яе дзяржаўную бесперапыннасьць. Беларусь працягвае існаваць, сувэрэнітэт належыць беларускаму народу, а расейскі кантроль ня можа стварыць для Масквы законнага права на нашую краіну.
Рэзалюцыя таксама не дае амністыі Лукашэнку, чыноўнікам, вайскоўцам або выканаўцам злачынных загадаў. Яна аддзяляе беларускі народ і беларускую дзяржаву ад захопленага дзяржаўнага апарату. Адказнасьць канкрэтных асобаў за рэпрэсіі, садзейнічаньне агрэсіі і іншыя злачынствы нікуды не зьнікае.
Галоўная палітычная выснова простая: Лукашэнка ня мае вечнага права гаварыць ад імя Беларусі толькі таму, што ён кантралюе яе дзяржаўныя ўстановы.
Прыняцьце Рэзалюцыі не завершыць працэс. Яно створыць адпраўны пункт. Крок за крокам варта дамагацца, каб рэжым губляў міжнародную манаполію на прадстаўніцтва Беларусі, а беларускія дэмакратычныя інстытуты набывалі ўсё большы палітычны і міжнародны мандат.
Беларусь існуе. Беларусь не належыць Расеі. І голас Беларусі павінен належаць беларускаму народу.
Telegram
