Сёньня я прыняў удзел у дэбатах на Белсаце разам з Андрэем Коласам і прадстаўніком каманды Паўла Латушкі.
Пакідаю тут поўны запіс эфіру.
Пра што была размова
Фармальна — пра выбары ў Каардынацыйную раду.
Па сутнасьці — пра больш простую рэч: ці дастаткова правільных словаў, або патрэбныя мэханізмы, якія даюць вынік.
Сёньня ў беларускай палітыцы амаль усе гавораць правільныя рэчы. Але праблема ў тым, што гэта рэдка ператвараецца ў канкрэтныя зьмены.
Я спрабаваў у гэтай размове засяродзіцца менавіта на гэтым.
Мая пазыцыя
Беларусь сёньня — гэта сыстэма, у якой людзей, іх родных і бізнэс выкарыстоўваюць як інструмэнт ціску.
Гэта ня толькі пра палітыку. Гэта пра тое, як уладкаваная ўлада і як яна трымаецца.
Калі казаць пра зьмены, то важна не толькі тое, што мы хочам, але і тое, як мы зьбіраемся гэтага дасягаць. Я бачу гэта як камбінацыю трох інструмэнтаў:
- грамадзянска-прававы ціск (суды, іскі, актывы);
- крымінальная адказнасьць канкрэтных людзей;
- міжнародны ціск, заснаваны на разуменьні, што Беларусь — гэта пытаньне рэгіянальнай бясьпекі.
Без такой сыстэмнай працы словы застаюцца словамі.
Важная рэч, якую варта памятаць
Беларусы гатовыя падтрымліваць тое, у чым бачаць сэнс. Мы гэта бачым па падтрымцы палітвязьняў: людзі дапамагаюць канкрэтным людзям, бо разумеюць, навошта гэта.
Палітыка працуе так сама. Калі ёсьць разуменьне, што дзеяньні даюць вынік — зьявіцца і давер, і падтрымка.
Пра бізнэс і людзей
Асобна хачу падкрэсьліць: бізнэс у Беларусі часта дзейнічае пад ціскам і пагрозамі.
Гэта не “ворагі” і не “абстрактная эканоміка”. Гэта людзі, якія таксама апынуліся ў сытуацыі закладніцтва. Іх варта разглядаць як частку грамадства, з якой трэба працаваць, а не як групу, якую трэба адштурхоўваць.
Замест высновы
Фармат дэбатаў быў кароткі, і не ўсё можна было сказаць. Але галоўная думка, якую я хацеў данесьці, простая: пытаньне не ў тым, каб сказаць яшчэ адну правільную рэч, а ў тым, каб пачаць дабівацца выніку.
Telegram